Op 30 juni 2010 lanceerde minister Tineke Huizinga de Canon van de Ruimtelijke Ordening, in Pakhuis De Zwijger te Amsterdam.
“De Canon bestaat uit de bouwstenen van Nederland. Het vertelt het verhaal achter een door mensenhanden gemaakt land,“ aldus Huizinga tijdens de lancering in pakhuis De Zwijger in Amsterdam.
“Een goede ruimtelijke ordening is van levensgroot belang. De ruimte in ons land is immers schaars. Het zou jammer zijn als we de groene, weidse gebieden tussen onze steden en dorpen vol laten lopen met lukraak neergezette kantoorparken en bedrijventerreinen.”
De minister noemde de Canon een bron van trots en inspiratie: “Ik hoop dat de Canon jongeren inspireert tot een carrière in de ruimtelijke ordening. Het is toch een groot voorrecht vorm te mogen geven aan een land waar het fijn wonen en werken is?”
Gesproken column Hella van der Wijst
Tijdens de bijeenkomst op 30 juni sprak journaliste en TV-presentatrice Hella van der Wijst een gesproken column uit
Rommelveldjes
Moeten we ons landschap zo netjes ordenen en opruimen? Die vraag stelde ik onlangs hardop in het hol van de leeuw tijdens de presentatie van de Canon van de Ruimtelijke Ordening. Die canon is juist bedacht om te laten zien dat ruimtelijke ordening meer is dan alleen het aanpakken van de ‘verrommeling’ van ons landschap. Ja, je leert nieuwe woorden in de wondere wereld van ruimtelijke ordenaars. Het inrichten van onze ruimte gebeurt meestal met een idee, zo leert de nieuwe canon. Eigenlijk spelen de dames en heren achter de tekentafel een beetje voor God. Zij creëren de ruimte die wij als brave Adams en Eva’s mogen beleven. Behalve dat God na zeven dagen zei dat het goed was en dat ordenaars elke zeven dagen slechts kunnen hopen dat ze het goed hebben gedaan. Want niets is zo voortdurend in beweging als een wandelaar én onze ruimtelijke ordening.
Zo is Nederland beroemd om het winnen van land, maar zetten we nu gewonnen polders weer onder water. Met hard zwoegen hebben we met vader en ooms nog landbouwgrond vruchtbaar gemaakt. Nu geven we flinke stukken weer terug aan de natuur. Alsof boerenland geen natuur is. Niets zo veranderlijk als een ordenaar. Terecht dus dat ook niet-ordenaars één icoon voor de eerste Canon mochten kiezen.
Tot mijn genoegen als wandelaar is het Pieterpad de ‘Willem van Oranje van de Ruimtelijke Ordening’ geworden. De jury had geen seconde gedacht aan dit langeafstandswandelpad van Groningen naar Limburg. Omdat er geen tekentafel aan te pas is gekomen. Het Pieterpad heeft zich letterlijk een plaatsje veroverd op de ruimtelijke ordening. Spontaan ontstaan, dwars over gemeentegrenzen heen en via de mooiste omwegen, omdat twee vriendinnen naar elkaar toe wilden wandelen. Waartoe vriendschap al niet kan leiden.
Er gebeuren wel meer mooie dingen zonder ingrijpen. Zo heb ik tijdens de canonpresentatie een vurig pleidooi gehouden voor ‘het rommelveldje’. Weet u wel: zo’n nooit getekend en niet ingevuld stukje grond zonder bestemming? Zo’n veldje waar je hutten leert bouwen, fikkie stoken én zoenen. Waar creativiteit los kan komen, omdat er nog niets is bedacht. Zo’n rommelveldje waar een kievit nog z’n nest durft te bouwen omdat niemand er ooit zal maaien. Tot mijn verrassing vond mijn pleidooi om met je p.o.t.e.n. van die veldjes af te blijven, juist gehoor bij de grootste ordenaars. Dus wie weet haalt ‘mijn rommelveldje’ wel de volgende Canon. Ruimtelijk ordenen is immers: bewegen.
.jpg)
Download de CanonRO.nl op A3-formaat
